دنـیــآ بــآزی هــایـت رآ ســرم در آوردی

دآدنــی هــآ رآ نـــدآدی

حســـرت هــآ رآ کـــآشتــی

 زخـــم هآ رآ زدی

دیــگر بـس آســت...

چیــزی نمــآنــده..بگــذآر بخــوآبــم

محتــآج یــک خــوآب بــی بیــدآرم

تـــو  مــــرا
آنقــــدر آزردی ..

کــه خـودم کوچ کنــم از شهـــرت ..
بکنـــم دل ز دل چـــون سنگـــت ..

تـــو خیالـــت راحـــت ..
مــی روم از قلبـــت ..

می شــوم دورترین خاطــره در شــب هایــت
تــــو به من می خنـــدی ..

و به خــود می گــویــی:
بـــاز می آیــد و می ســوزد ــاز این عشــق

ولــــی ..

بـــر نمی گــــردم نـــه! 

مــی روم آنجـــایـــی کــه دلــی بـــه هــر دلــی تـــب دارد ..

عشــق زیباســـت و حــرمـــت دارد ..

تـــو بمـــان ..

دلت ارزانـــی هــر کس که دلــش مثل دلـــت

ســـرد و بــی روح شـــده اســـت ..
سخـــت بیمـــار شـــده اســـت

او راحـــت از مــَن گـذشـــت..

اگــــر خـُـدا هـَـــم از او راحــت بـُـگـــذرد

قیـــامـــت را مــــَن بـــِـــپا میــکــــُــــنــــَـــم .....